 |  |
| If I ever write my ode to freedom It will be in prose that chimes with me It would be a simple ode to freedom Not pretentious, but with dignity I would like to think that freedom is More than just a word In grand and lofty language Odes to freedom often go unheard If I ever wrote my ode to freedom Being privileged and spoiled for choice Then I fear that you would be suspicious Of the cause to which I'd lend my voice It's elusive and it's hard to hold It's a fleeting thing That's why there is no ode to freedom Truly worth remembering I wish someone would write An ode to freedom that we all could sing | Als ik ooit mijn ode aan de vrijheid schrijf, dan zal die in woorden zijn die bij mij passen. Het zou een eenvoudige ode aan de vrijheid zijn, niet pretentieus, maar wel waardig. Ik zou graag willen geloven dat vrijheid meer is dan slechts een woord. In de verheven, grootse taal waarin odes aan de vrijheid vaak worden geschreven, blijven ze maar al te vaak ongehoord. Als ik ooit mijn ode aan de vrijheid schreef, terwijl ik bevoorrecht ben en alle keuzes heb, dan vrees ik dat je wantrouwig zou zijn over de zaak waaraan ik mijn stem zou geven. Vrijheid is moeilijk te grijpen en moeilijk vast te houden. Het is iets vluchtigs, iets wat maar even blijft. Daarom bestaat er geen ode aan de vrijheid die het werkelijk waard is om te onthouden. Ik zou willen dat iemand een ode aan de vrijheid schreef die we allemaal samen zouden kunnen zingen. |